Historia klubu jeździeckiego w Bieszczadach to dziwna historia. Sprawa nie dotyczy tyl­ko koni, ale przede wszystkim ludzi. Szczerze mówiąc nie przyjechałem zakładać klub, tylko pojeździć konno po Bieszczadach.

Zaczęło się wszystko w Wysoczanach w 1976 r. Była tam na początku lat siedemdziesiątych stadnina koni. Z Wysoczan trafiały konie do klu­bów jeździeckich w Zawadzie, Zabajce, Krakowie. Śladami koni, które widywałem na zawodach przyjecha­łem do Wysoczan. Był czerwiec 1976 r., stadnina była w rozsypce, ale pozostali ludzie. Dyrektorem PPR-olu w Szczawnem był Józef Pilawski, lekarzem weterynarii Irena Kukier i Józef Szwec. Była też do­brze zapowiadająca się zootechniczka, Krystyna Pruba. Ci ludzie po­mogli mi zabrać konie do Kalnicy, gdzie kierownikiem gospodarstwa był Andrzej Grześkowiak. Pracując w biurze Projektów Kolejowych w Krakowie, każdą wolną chwilę spędzałem w Kalnicy. Tam poznałem dr. Jerzego Matykiewicza. Pojecha­liśmy konno nad Jeziorka Duszatyńkie. Podczas wycieczki opowiadał o planach rozwoju Średniej Wsi i Ol­szanicy, jednak nie padły żadne pro­pozycje. W Średniej Wsi powstał plan budowy osiedla mieszkaniowe­go i szukano geodety. Dostałem pro­pozycję pracy i nie zastanawiałem się ani sekundy. Podjąłem prace jako geodeta i połowę etatu przy koniach.